Molenbeek, stad van aankomst

zaterdag 18 juni 2011
Terug naar overzicht

Molenbeek, stad van aankomst

Molenbeek is een stad van aankomst, een stad van kansen waar een arme bevolking van nieuwkomers permanent op zoek is naar sociale vooruitgang. Tegelijk trekt Molenbeek een jonge, hippe bevolking aan vanuit de middenklasse dankzij een beleid van een sociale mix en stedelijke ontwikkeling. Hoewel de komst van deze middenklasse niet probleemloos verloopt, is de ingeslagen weg de goede weg. We mogen ons hierbij niet laten ontmoedigen door een bende criminelen.

De 1,2 miljoen Brusselaars vangen één derde op van de buitenlandse migratie naar België. Ze doen dat op een half procent van het Belgisch grondgebied. Molenbeek is zo’n typische stad van aankomst met een permanente stroom van nieuwkomers zoals Doug Saunders ze beschrijft in zijn boek “De trek naar de stad”. In de 19e eeuw vestigden er zich de Vlaamse gastarbeiders, gevolgd door Italianen en Spanjaarden. In de jaren ’70 en ’80 kwamen er Marokkanen toe en vandaag is er een instroom uit Zwart-Afrika, Azië en Oost-Europa. De sociale mobiliteit is een feit want immigranten die succesvol worden maken plaats voor nieuwe. Het betekent dat de inspanningen van buurtbewoners, het middenveld en de overheid de eerste schok opgevangen van de migratie. Het betekent ook dat de rest van het land mee profiteert van de meerwaarde van succesvolle nieuwkomers en dat elke migratiegolf telkens een nieuwe start is.


Toch is Molenbeek in 20 jaar tijd positief veranderd en de meeste wijken gingen er op vooruit. Wie hier al een tijdje woont erkent het effect van de investeringen in infrastructuur en human capital. Het gaat hier over nieuwe woningen voor middeninkomens, over de wijkcontracten - een unicum in ons land - en crèches en scholen. Zo koos de danscompagnie Ultima Vez van Wim Vandekeybus onlangs voor Molenbeek voor haar nieuwe studio’s. Ook komt een nieuwe middenklasse in de wijken langs het kanaal wonen. Dat is niet uit idealisme, maar omdat Molenbeek het bruisende hart van de stad is.


Wie hier komt wonen, koopt niet alleen rozengeur en maneschijn. Er ZIJN ernstige problemen in Molenbeek en dat zijn zeker geen leugens.
De verantwoordelijkheid voor deze problemen ligt bij het Molenbeeks stadsbestuur dat soms te laks op de problemen reageert. Maar ook Minister van Binnenlandse Zaken Turtelboom (Open VLD), en Minister van Justitie De Clerck (CD&V) zijn verantwoordelijk. Maar van die kant horen we niets. Er heerst straffeloosheid in de straten omdat criminelen onmiddellijk weer worden vrijgelaten. Straffen worden niet meer uitgevoerd. Er is een gebrek aan politieagenten: in tien jaar tijd groeide de bevolking in Molenbeek met 25%, maar er zijn nog altijd evenveel politieagenten. Eén Brusselse politiezone (in plaats van zes) kan meer politieagenten vrijmaken voor Molenbeek.


Ook met de mentaliteit van een aantal jongeren is er fundamenteel iets mis. Het zijn vaak jongeren die in Molenbeek geboren en getogen zijn, die niet noodzakelijk in armoede leven die de problemen veroorzaken. Deze jongeren profiteren van een sterk sociaal vangnet zonder enige verantwoordelijkheid op te nemen voor hun eigen leven. Jongeren moeten alle kansen krijgen, maar wie ze niet grijpt, heeft geen verhaal.


De komende tien jaar komen er duizenden jongeren bij in Molenbeek. Tegelijkertijd is de Kanaalzone één groot onontgonnen gebied voor stadsontwikkeling. We moeten nu kiezen om van deze uitdagingen de troeven voor de toekomst van Molenbeek te maken.
 
Jef Van Damme